Wat te doen nu?

Hoi, voor een 22 jarige stel ik misschien best kinderachtige vragen, maar ik ben autistisch en ik loop emotioneel 3 jaar achter. Daarom bots ik gewoon tegen van alles aan. Volwassenen kijken raar naar je, en vrienden maken is niet makkelijk.

Ik merk dat veel mensen me niet mogen en heb niet echt veel vrienden en heh een enorm pestverleden. De vrienden die ik heb lachen me om mijn problemen uit. Ik neem actie door op clubs en sport te gaan, om wat vrienden te zoeken. Maar ik ben bang het niet te vinden en het wachtten nu om bij die clubs te gaan is heel lang, want het begint nog niet.

Door een spiritueel psychose en andere mentale klachten heb ik teveel geshopt. In mijn huis zitten teveel sierraden en knuffels. Ik heb er enorm spijt van. Het zat toen heel ingewikkeld in elkaar in mijn hoofd, ook het is een beetje lullig is voor mijn moeder, want van haar mocht het niet en daar is ruzie om geweest. Zoveel spullen is niet nodig en ik snap haar wel. De sierraden heb ik maar naar zolder gebracht. Dan kan ik het tenminste nog pakken, als ik het wel wil dragen. Verder heb ik sowieso spijt van heel veel dingen in het verleden. Ook mijn ongezonde levensstijl: veel beeldscherm en wankelend eetpatroon. Ik ben bang dat dat nu nog impact op mijn lijf heeft. Ik heb ook veel onzekerheden. Ik zie er voor mijn leeftijd heel jong uit en heb andere fysieke onzekerheden. Gedraag me ook zo en mijn stijl maakt me er niet anders op. Ik ben sinds mijn 13e nog niet veranderd. Val steeds op de verkeerde mensen. Te oud of gewoon foute figuren. Ik heb ook nog nooit een relatie gehad omdat ik de gevoelens gewoon niet krijg en als ik ik wederzijdse gevoelens heb is het echt kijken of het matcht, omdat ik dus autistisch ben. Dit heeft me jaren niet geboeid, een relatie en zoals ik zei heb ik ook nog niks gehad en ben daarom bellachelijk gemaakt. Maar zowel voor vrienden als qua relatie zou ik wel wat meer willen hebben. Door de spiritueel psychose heb ik meer domme dingen gedaan.

Een andere zorg is ook mijn stijl, omdat ik een jeugdige alternatieve stijl heb en op mijn 35e en ouder dat waarschijnlijk nog leuk vinden. Ik zal me niet prettig vinden in kleding wat de gemiddelde vroege 30er nu aandoet. Qua persoonlijkheid, vind ik het ook lastig om wat ik wel en niet kan zeggen. Om als 35 jarige bij een psycholoog te zitten van vroeger 20er lijkt me een ware nachtmerrie. Ook de dokters en tandartsen gaan naar mijn leeftijd toe. Dat is heel akward.

Ik "leef saai", omdat ik de mentale energie en sociale batterij, gewoon niet heb. Ik zou wel wat meer naar clubs en feestjes willen gaan, of gewoon echt meer willen leven en meer avontuur beleven en naar buiten. Ik heb er geen mensen voor.

Mijn baan is echt oke, maar er zitten enke zulke rare vogels op. Die doen echt apart. Dat is niet te doen. Ik voel me gewoon ongemakkelijk en naar.