Dag TS,

Als ik dat zo lees: misschien is het geen faalangst, maar juist de drang om alles te doen naar de beste van je mogelijkheden? Ge maakt de taken al ver op voorhand en leest ze regelmatig na. Dat is geen faalangst, maar een drang om het zo goed mogelijk te doen, om er zeker van te zijn dat alles juist is. Om alles nog eens met een vers gedacht te kunnen nalezen en verbeteren indien nodig.

Dat is geen zwakte, dat is een kracht! Dat is doorzettingsvermogen en een inzet die bij velen ontbreekt. Het uiteindelijke resultaat, die taak, scoort dan ook met recht hoge punten, want er is verschillende keren kritisch naar gekeken door de beste jury: gijzelf.
Het is natuurlijk het opperjurylid, de leerkracht, die er nog een cijfertje onder moet zetten :-) .

ADHD is veelal de drang om alles juist te hebben, om alles te hebben zoals het hoort, zoals het moet.
Dat is geen falen, je wilt er gewoon zeker van zijn dat anderen alleen het beste van jezelf te zien krijgen.

Groetjes :-)

Dag TS, Jij hebt faalangst, dus je twijfelt of je het allemaal aankan, maar je hebt wel een 9 voor je taak. Dus eigenlijk hoef jij niet te twijfelen, maar je doet het dus toch.

Er bestaan twee soorten faalangst, passieve en actieve. Als je passieve faalangst hebt dan verlamt dat je. Je denkt, het gaat toch niet lukken, dus waarom zou ik moeite doen? Je doet niets, je probeert niet eens.
Als je actieve faalangst hebt, zoals jij dus, dan ben je ook bang dat je het niet kan, dat je tekort komt. Maar, als reactie ga je dan extra hard werken met als resultaat, zoals bij jou, dat je een mooi cijfer voor je taak haalt. Misschien door je harde werken, maar ook zeker omdat jij beter bent dan je zelf denkt.

Zelf had ik er ook last van. Ik vond mijzelf klein, terwijl ik heel lang ben, en onbelangrijk. Op een gegeven moment begon ik te ontdekken dat ik eigenlijk in alles bovengemiddeld ben, maar toch, je blijft twijfelen. Wat al zo lang in je hoofd zit krijg je er niet zomaar uit.

Hoe is het zo gekomen? Het kan zijn dat er in het gezin waarin je opgroeit een negatieve sfeer is. Wat je doet is nooit goed genoeg en nooit krijg je complimentjes. Dan ga je denken dat jij niets waard bent.
Het kan ook zijn dat er iets is waardoor jij anders bent dan anderen en extra aandacht en misschien zorg nodig hebt. Het kan zijn dat jij je daardoor een last gaat voelen. Je hebt het gevoel tekort te komen naar je ouders. Je kan dan in je schulp gaan kruipen en jezelf zoveel mogelijk onzichtbaar maken, je kan ook extra je best gaan doen om te bewijzen dat jij je bestaan waard bent. Naar je ouders, naar je omgeving, school, vrienden, noem maar op.

Hoe heb bij jou zit kan ik natuurlijk niet zeggen, maar je zegt ADHD te hebben. Dat kan jou het gevoel geven dat je minder waard bent. Dat hangt af van hoe daar op gereageerd wordt. Het kan ook wat anders zijn.
Soms wil je gewoon dat je ouders trots op je zijn want dat is gewoon een fijn gevoel. Het een sluit ook het andere niet uit.

Het probleem voor jou is dat jij altijd maar die druk voelt dat jij misschien niet goed genoeg bent. Op school, thuis, ergens anders misschien. Dat is vervelend want je zegt het zelf al, altijd maar die onzekerheid of je wel goed genoeg bent. Die druk om je best te doen en te presteren. De stress die dat geeft.

Wat kan je er aan doen? Om te beginnen moet jij eens heel kritisch naar jezelf kijken. Je bent 14 dus je zal in het tweede van het middelbaar zitten. Hoe gaat dat? Hoe zijn je prestaties? Waar ben jij goed in en waar in wat minder? Hoe was je kerstrapport?
Als je weet wat je kan en waar jij goed in bent, misschien in sommige dingen beter dan anderen in je klas, dan geeft dat wat zelfvertrouwen en misschien rust.
Met je best doen is helemaal niets mis. Als jij straks je studies achter de rug hebt en gaat werken dan zal jouw werkgever heel blij met jou zijn als jij zo serieus blijft en steeds je best doet. Het punt is dat jij daar zelf ook gelukkig bij moet zijn.

Probeer vertrouwen in je eigen kunnen te krijgen en vertrouwen dat als jij gewoon serieus studeert en werkt dat jij dan een goed resultaat zal hebben.
Het belangrijkste is niet hoe goed jij echt bent, maar dat jij in jezelf gelooft. Geloven dat jij kan wat je moet kunnen. Dat geeft rust.

Ik wens jou het beste. Hoe verder je komt, des te beter zal het gaan want je leert jezelf steeds beter kennen. Weten wat je kan, waar je grenzen liggen, dat geeft zelfvertrouwen en daar gaat het om.