Dag vriend, Je hoopt op lieve berichten en je hebt al een aantal lieve berichten gehad, dus dacht ik, moet ik daar nog wat aan toevoegen? Hoe meer hoe beter lijkt mij en misschien benader ik jouw probleem weer eens van een andere kant.

Je hebt je topic genoemd: "Wat is het leven waard voor mij?". Dat is natuurlijk een manier om er naar te kijken, "Wat heb ik aan mijn leven?", maar je kan het ook anders zien, wat heeft de wereld, de samenleving, wat hebben mijn vrienden, mijn familie, aan mijn leven? Soms is er gewoon zijn al genoeg.
Je hebt belangstelling voor ambulancezorg en je hebt een EHBO cursus gedaan. Dat zijn dingen die jij niet voor jezelf gedaan hebt maar omdat je als dat nodig is iets voor anderen wilt betekenen. Iets voor anderen kunnen betekenen geeft jouw leven zin, iets om voor te leven. Wie alleen voor zichzelf leeft die leeft voor niets zegt de Bijbel en zo is het. Door anderen gelukkiger te maken, of minder ongelukkig, maak jij ook jezelf gelukkiger.

Je woont nu weer bij je ouders na een periode uit huis geplaatst te zijn. Ben je uit huis geplaatst omdat jij te moeilijk was voor je ouders of hebben je ouders het gewoon moeilijk met hoe hun leven is?
Je zegt dat jullie het financieel niet zo breed hebben en dat het krap is, wat jullie woonsituatie betreft neem ik aan. Dat geeft veel stress, vooral bij je ouders en dan heb je snel ruzie. Jouw ouders hadden andere verwachtingen van hun leven toen ze besloten voor een toekomst samen te kiezen.
Die moeilijke omstandigheden thuis hebben ook invloed op jouw leven en je prestaties op school. Dat maakt het allemaal niet gemakkelijker. Jouw leven zoals het nu is en wat je graag zou willen maakt dat je jaloers bent op anderen, die het makkelijker hebben, tenminste, dat is wat jij denkt. Mooier huis meer zakgeld, meer gezelligheid thuis, dat is wat jij ziet. Maar in het hart van een ander kan jij niet kijken. Geld is niet het belangrijkste, wat iedereen graag wil horen is dat er om jou gegeven wordt, van je gehouden wordt, er voor je willen zijn als het nodig is. Dat is niet altijd vanzelfsprekend, ook niet voor rijkere kinderen. Geld is er wel, maar aandacht, dat is wat ze echt willen.

Omdat je niets meer verwacht van het leven dacht je dat je er dan beter maar een punt achter zet. Dan ben je overal van af.
Op zich klopt dat wel, voor jou tenminste, maar niet voor de mensen die achterblijven. Hun leven zal voor altijd anders, minder gelukkig, zijn. Wil jij ze dat aandoen omdat jij het vandaag niet meer ziet zitten? Ik denk het niet echt. Je gaat dan ook zoveel missen van wat er had kunnen zijn!

Voor je ouders is het lastiger, maar als het leven verder gaat wordt het voor hen misschien ook beter. De kinderen gaan het huis uit, financieel wordt het makkelijker en uiteindelijk zijn ze dan alleen nog samen. Misschien dat ze dan vrede hebben met hun leven en kunnen genieten van wat ze hebben. Het boeddhisme zegt dat mensen vooral ongelukkig worden door te verlangen naar wat ze niet hebben. Arme mensen kunnen heel goed gelukkige mensen zijn en rijke mensen ongelukkige mensen.

Jij bent 14 en het gaat niet goed op school en dat is heel jammer. Een goede opleiding is heel belangrijk en als jij wat kan, met je handen of met je hoofd, dan kan je een goed leven hebben. Het is echt heel erg de moeite om te proberen er wat van te maken. Heb je een baantje? Dan ga je eens met andere mensen om en je verdient nog wat ook.
Doe je wel eens wat in je vrije tijd met andere jongens en misschien meisjes? Voetballen, beetje rondhangen en kletsen, zwemmen. Het is nu zomer en dan is alles mooier, leuker en makkelijker.

Vandaag zie jij de toekomst misschien somber in maar jouw leven gaat nog zo lang duren en daar kan nog van alles in gebeuren. Niet alles zal leuk zijn maar dat is voor iedereen zo. Het gaat er om of je iets hebt om voor te leven. Een vriend of vriendin kan al veel verschil maken. Voor sommigen is een hond of kat al genoeg, maar een mens is beter.
Als je medisch hulpverlener wilt worden kan jou het veel voldoening geven als jij mensen in moeilijke omstandigheden kan helpen. Als jij installatietechnicus wilt worden dan liggen de banen voor het oprapen. Jij bepaalt jouw toekomst. Het gaat er om waar jouw hart naar uitgaat.

Op jouw leeftijd is alles nog mogelijk en heb je veel vrijheid om alles te proberen om uit te vinden wie jij bent en wat je wilt.
Veertien is een moeilijk leeftijd. Je bent geen kind meer maar nog lang niet volwassen. Je wilt van alles maar je mag zo weinig. Wat is het wat jij echt wilt? Is dat niet gewoon dat jij het gevoel wilt hebben dat er om je gegeven wordt? Dat mensen om je heen het fijn vinden dat jij er bent en dat laten merken. Geen of weinig geld hebben is vervelend, geen aandacht krijgen, geen liefde voelen, dat is veel erger. Jij krijgt hier nu al die reacties omdat ze om je geven!
Wat jij kan doen als je het gevoel hebt dat niemand echt om jou geeft is zelf liefde en vriendschap geven. Dan krijg je dat vanzelf terug. Geloof in jezelf en geloof dat het beter kan worden. Dan wordt het beter. Als je fietst dan volgt de fiets je ogen. Waar je ogen naar kijken dat is waar je heen gaat. In het leven is dat ook zo. Waar jij heen wilt, waar jij de blik op richt, daar kom je.

Hoi

Een snelle oplossing weet ik niet. Wat belangrijk is dat iemand naar je luistert zonder oordeel. Gewoon je verhaal laten vertellen. Zelff denk ik dat jouw thuissituatie de brron is van alles waar je mee zit. Ook dat je te weinig eigenwaarde hebt. Zoek dus iemand die luistert, zonder meteen oplossingen te bedenken. Maar die wel complimenten geeft voor wat je goed doet.

Dag TS,

ge vraagt wat ge waard zijt?
Nu, als ge een diploma eerste hulp hebt, dan zijt ge sowieso al van de ingesteldheid dat ge graag helpt. En geloof me vrij: zo zijn er niet veel jongeren! Maar de jongeren die van die ingesteldheid zijn, of ze er nu heel goed of minder goed in zijn, die hebben ook een eigen jeugdbeweging: Jeugd Rode Kruis. Ik weet niet of ik de directe link mag plaatsen, maar als ge op die naam googelt komt ge er op uit. Aangezien ge 'EHBO' zet, neem ik aan dat ge van België zijt. In België zijn er een paar van die groepen met opleidingen in verschillende plaatsen. Allemaal jongeren die graag wat meer doen dan gewoon rondhangen. En als ge vrienden kunt maken, dan gaan de negatieve gedachten vanzelf weg; er is zelfs een opleiding 'hulp bij moeilijke gevoelens'.

Het feit dat iedereen veel van u verwacht op het gebied van EHBO: ge zijt nog maar 14, dus volop aan het leren. Zeker niet te streng zijn voor uzelf. Fouten maken mag en is deel van het leren. Niet beschaamd zijn maar om het foutje lachen, en ook, zelfs tegen uzelf, luidop de fout erkennen. Op die manier leert ge er het beste van en valt de oplossing u meestal ook vanzelf te binnen.
Iedereen is iets waard; de waarde zit soms een beetje verborgen, maar de juiste bezigheden en interesses doen die waarde al vlug tevoorschijn komen en blinken :-) .

Groetjes,
S.

Wat een ontzettend vervelende situatie. En je zult je er zelf een beetje uit moeten trekken.
Heb je wel eens nagedacht over een vakantiebaantje waar je de hele dag met andere kinderen iets kunt doen?
Denk aan fruitteelt of zoiets. Zo combineer je contact met anderen met een dag waarop je alleen bezig bent met het werken en je bent dan juist niet thuis.
Niemand verwacht iets van je, ook niet qua EHBO etc. je hoeft dat ook niet aan de grote klok te hangen. En juist wanneer je een baantje zoekt waar je nieuw bent draag je dat allemaal niet mee. Wie weet ontmoet je anderen waarmee je vervolgens 's middags of 's avonds kunt gaan zwemmen of iets anders leuks doen.

Zo'n baantje doet twee dingen: je bent van huis af, je ontmoet andere mensen, je hebt focus op 1 ding en je ontmoet ook nog eens andere mensen.
En oh ja, het verdient ook geld waardoor je ook eens iets leuks voor jezelf kan doen of als het veel verdient ook voor je gezin.

Juist door uit de ongezelligheid te kruipen en dingen voor jezelf te doen en voor jezelf uit te proberen kom je ook op andere gedachten.

Wat school betreft: praat open en eerlijk, ook met de mensen op school waarom zaken niet lekker gaan. Wie weet hebben ze een oplossing.
Soms kan een pleeggezin of een tijdelijk ander gezin waar het rustig is ook een oplossing zijn. Je kan goed leren kennelijk en het is zonde dat je door je situatie de school verknalt!

Hallo LJ wat een heftig verhaal zet je hier neer en die suïcidale gedachtes heb ik ook gehad dus ik weet wel wat je ongeveer voelt. Wat ik wel denk dat is dat jij jouw verhaal niet kwijt kan aan iemand. En mijn mening is ook dat je aan 113 helemaal niks hebt. Misschien is het beter om met een vertrouwenspersoon naar je huisarts te gaan (hij/zij is er niet alleen voor pijntjes) maar ook voor dit soort dingen. En laat je doorverwijzen naar een psycholoog, doe je verhaal op jouw manier en met jouw woorden. Als je een goede psycholoog hebt kan hij/zij jouw echt begrijpen. Als je liever met een vrouw praat (zoals ik) moet je dat gewoon zeggen of dat je liever met een man praat. Denk er eens over na en ik wens het echt het allerbeste. Suc6 met alles en laat nog wat van je horen 👍💪

Heftig bericht man!

Misschien eens contact zoeken met een jongerenwerker? Die kan met je meedenken wat de juiste hulp voor jou is. Zo'n jongerenwerker heeft geen enkele koppeling met school of je ouders of wie dan ook en kan dus naar je luisteren en met je meedenken zonder voor- of waardeoordeel. Google maar eens op 'jongerenwerk + je woonplaats'. Grote kans dat je dan wel een organisatie vindt met mensen die je willen helpen. Als je in een wat grotere plaats woont, kan je ook googelen op 'JIP + je woonplaats'. Een JIP (JongerenInformatiePunt) wordt ook door jongerenwerkers beheerd.

Het klinkt als een cliché, maar je huidige situatie gaat weer voorbij: er komen nog genoeg leuke dingen die het leven de moeite waard maken. Over 4 jaar ben je 18 en kan je alle beslissingen zelf maken. Je kan dus ook helemaal opnieuw beginnen. Dat heb ik gedaan: in de week dat ik 18 werd, ben ik direct naar de andere kant van het land verhuisd. Ik heb een nieuw nummer genomen en heb ruim 2 jaar geen enkel contact met m'n ouders gehad. Inmiddels is het contact hersteld, maar verder dan de feestdagen en de verjaardagen komen we niet. Ik zeg niet dat jij dit ook moet doen, maar het kan dus wel! Over 4 jaar kan je helemaal opnieuw beginnen met je leven, inclusief een nieuwe school, nieuw werk en nieuwe vrienden.

Hou dit beeld voor ogen! Dat maakt het makkelijker om de huidige situatie door te komen. De huidige situatie is niet voor eeuwig, dit gaat voorbij! Om het concreet te maken, zou je op sites voor aanbod van anti-kraakwoningen kunnen kijken. Anti-kraak is veruit de gemakkelijkste manier om goedkoop uit huis te gaan. De huur van een anti-kraakwoning is immers maar ongeveer € 200 per maand. Dat klinkt nu nog veel, maar als je straks 18 bent, is dat wel te betalen. Veel lager dan een studentenkamer. Hier betaal je al gauw € 600,- per maand of meer.

Uiteraard zal het aanbod dat je nu ziet, over 4 jaar niet meer beschikbaar zijn. Het gaat erom dat je concreet ziet dat het dus mogelijk is om op je 18e relatief goedkoop opnieuw te beginnen. Indien gewenst, kan je ook woontijdschriften kopen of naar Pinterest gaan om inspiratie op te doen hoe je je eigen toekomstige plekje kan gaan inrichten. Dit kan heel opbeurend werken! Kijk vooruit! Schets perspectief voor jezelf! Dat je huidige leven k*t is, betekent niet dat dit altijd zo is. Over 4 jaar ziet je leven er compleet anders uit! Dwing jezelf om 4 jaar vooruit te kijken!

Hoe zwaar je het ook moet hebben de dood brengt je geen verlichting want dat maak jij niet meer mee, je laat een leegte achter bij diegene die jou lief hebben, je vrienden/vriendinnen, je buren, je school maatjes, je docenten maar bovenal je familieleden. De reden dat je 3 x gefaald hebt is omdat God jou besliste dat jouw tijd nog niet gekomen is om te gaan, jij hebt notabene je EHBO cursus gevolgd en geslaagd waarschijnlijk ligt daar jouw roeping je bent nog jong net als ik.

Ik had ook niet de beste ouders die je als kind die jou op de wereld hebben gezet, heb destijds een plan vervaardigt en deze nauwgezet opgevolgd om me zelf nieuwe ouders te vinden die wel om kinderen geven. Ja ik was toen maar 13 jaar oud toen ik mijn plan uitvoerde ondanks de gevaren die op de loer lagen heb ik het niet opgegeven en ben ik weg gelopen van huis naar mijn nieuwe bestemming wat voor mij een enorme uitdaging was maar thuis blijven was voor mij ook geen optie. Heb mijn verhaal hier op dit forum ook uit de doeken gedaan, en ben eerlijk gezegd goed opgevangen door de mensen waar ik nu deel uit maak.
Dus alsjeblieft doe geen rare dingen waar je heel veel mensen verdrietig mee aan zal doen, al hebben je ouder continu ruzie ze houden dolveel van jou.
Sterkte