Je hebt een goed analytisch vermogen. Doodzonde om dat weg te gooien met een zelfmoordpoging. Volgens mij weet je dat zelf ook wel. Je lijkt mij een intelligent persoon die heel goed een gelukkig leven kan gaan opbouwen, juist door alle tegenslagen die je al hebt meegemaakt.

Ondanks alle tegenslagen is het de kunst om vooruit te kijken! Dat het dit schooljaar niet lukt, is geen drama. Volgend jaar weer een nieuwe kans, al dan niet op een andere school. Of even stoppen en gaan werken. Diploma kan je altijd nog halen. Misschien kan je alvast een paar deelcertificaten halen dit jaar?

Wat je nodig hebt, is perspectief! Een eigen plek lijkt mij dan een goed begin. Misschien wel in een hele nieuwe stad, juist om echt helemaal opnieuw te kunnen beginnen. Ik ben zelf direct op mijn 18e naar de andere kant van het land verhuisd. Weg van familie, vrienden, gewoontes. Echt helemaal opnieuw beginnen. Dat kan jij ook!

Ga eens op zoek naar anti-kraakwoningen in de stad waar je wil wonen. Voordeel van antikraak is dat je voor € 100 - € 200 een heel appartement kan huren. Dit in tegenstelling tot een studentenkamer waar je al makkelijk € 600,- per maand voor moet betalen en dan moet je alles delen. Als je geluk hebt, kan je 2 jaar, misschien wel 2,5 jaar wonen in zo'n antikraakwoning. Er zijn zelfs uitzonderingsverhalen dat mensen nog veel langer in zo'n woning terecht konden. Daarna kan je altijd weer door naar een volgende anti-kraakwoning.

Je zal een beetje bluf en overtuigingskracht moeten hebben, want officieel is antikraak alleen op voordracht van iemand anders. Maar, als je een beetje doorzettingsvermogen toont en een beetje inspeelt op de gunfactor, moet het lukken.

Naast een eigen woning, kunnen de volegde sites je ook gelukkiger maken: join-us.nu, een jongerenplatform tegen eenzaamheid. Ook interessant is: nieuwemensenlerenkennen.nl. Hier kan je een activiteit opzetten die je wil gaan doen, anderen kunnen hier dan op reageren. Jij kan ook reageren op de activiteiten van anderen.

Ook hier reageren op onze berichten, kan je gelukkiger maken. Je ziet dat we je serieus nemen. Je ziet dat je ertoe doet en dat wildvreemden de moeite nemen om zoveel tijd in je te steken. Je bent belangrijk voor ons! Dit geeft dopaminekicks in je hersenen, zeker als je reageert. Hoe meer dopamine, hoe gelukkiger je wordt ;)

Dag meisje, Ik vind het altijd heel erg zo'n verhaal te lezen. Zo jong nog en dan al denken dat er voor jou niets meer te verwachten valt in het leven.
Als ik lees wat jij allemaal aan nare dingen hebt moeten ervaren dan kan ik wel een beetje begrijpen dat je de moed opgeeft en denkt dat er niets goeds, niets leuks meer, te verwachten valt. Maar, om er dan gelijk maar een punt achter te willen zetten, dat is wel erg fatalistisch.

Ik begrijp dat jij last hebt van overgewicht en dat jou dat gezondheidsproblemen heeft bezorgd. Die cardioloog was wel erg ontactisch in wat hij zei. Zo is hem dat niet geleerd bij zijn studie.
Je gezondheid is dus ook een van je problemen.
Je hebt ook moeite om vriendschappen aan te gaan en vast te houden.
Ook op school was het niet leuk en nu verwacht je dat examen doen zinloos is omdat het toch niets wordt. Wie heeft jou dat gezegd? We zijn pas in maart, ziet het er zo slecht uit?

De vraag is, zie je zelf een reden waarom alles zo verkeerd gaat? Dat je geen vrienden vast kan houden bijvoorbeeld?
Jouw overgewicht, had je dat altijd al? Soms compenseren mensen nare ervaringen door veel ongezonde dingen te gaan eten. Zogenaamd comfort voedsel. Wel lekker misschien maar ook heel ongezond. Soms is het gewoon een kwestie van aanleg.
Heeft de cardioloog jouw suggesties gedaan om gezonder te worden? Een dieet misschien en meer bewegen bijvoorbeeld?

Al die nare ervaringen hebben van jou iemand gemaakt die waarschijnlijk weinig levensvreugde uitstraalt. Dat kan van invloed zijn op jouw sociale contacten. Van je vrienden verwacht je gezelligheid zoals jouw vrienden dat ook van jou verwachten. Kan jij, zoals je nu bent, nu je zo in de put zit, wel een gezellig iemand zijn? Of lukt dat gewoon niet?

Waar het nu om gaat is dat jij weer het vertrouwen gaat krijgen dat dingen kunnen veranderen. Je vader is emotioneel afstandelijk zeg je. Hoe is dat met je moeder? Speelt die een rol in je leven? Heb je nu helemaal niemand meer waar jij bij terecht kan voor wat gezelligheid en om je gevoelens te uiten?

Zoals jij bent zo zijn er veel meer. Jongeren die moeite hebben om aansluiting te vinden bij leeftijdsgenoten. Jongeren die een beetje anders zijn en daarom niet goed weten hoe ze hun plaats in het leven moeten vinden. Allemaal verlangen ze er naar ergens bij te horen, mee te mogen doen. Maar ze weten niet hoe en ze worden te vaak afgewezen. Dan geven ze het maar op en soms doen ze wat jij van plan bent.
Dat is heel verdrietig want voor iedereen is er een ander die graag jouw vriend wil zijn. Jullie moeten elkaar alleen maar tegenkomen.
Er zijn organisaties die je daar bij kunnen helpen, zoals bijvoorbeeld https://join-us.nu/ Ze organiseren avonden voor jongeren die wat gezelligheid en contact met anderen zoeken. Kijk eens op die website. Er staat een kaart op waar je kunt zien waar ze allemaal zitten.

Je gaat nu praten met de huisarts en die zal jou ook kunnen verwijzen. Je bent pas 17. Veel te jong om het nu al op te geven. Er liggen nog zoveel jaren voor je waarin van alles kan gebeuren. Je moet niet jezelf die kans ontnemen. Altijd kan alles weer anders worden. Ook voor jou!
Buiten is het mooi weer aan het worden. De lente begint en de zomer komt er aan!
Heb je liefhebberijen die jou plezier geven? Planten, dieren, tekenen, knutselen, lezen, iets sportiefs misschien. bedenk eens wat je misschien leuk zou vinden.
Misschien zijn er hier anderen die jou adviezen kunnen geven.

Veel sterkte. Ik wens je het beste!

Klinkt stom maar ga eens een rondje wandelen of een rondje fietsen in een park of bos. Misschien met de hond als jullie die hebben. Doelloos wandelen of fietsen in de buurt zorgt ervoor dat je hoofd bijkomt want niks anders dan nadenken gewoon fietsen of wandelen of joggen of hardlopen. Het gaat niet waarom hoe ver of hoe snel. Maar het maakt je hoofd leeg. Ik had er ook last van ben gaan joggen en dat werd hardlopen. En hoe slechter het weer hoe fijner het werd dan thuis lekker warm douchen en je moe maar goed voeld.

Ja, ik snap je wel, ik heb ook een aantal negatieve dingen gehad. Vooral heel slechte gezondheid, ziek, pijn, astma (bijna dood), eczeem. Ook gepest worden. Weinig vrienden die mijn interesses delen (en ik vind hun interesses saai). Heel domme, bekrompen ouders die vastzitten in hun idee-fixes en die mij niet begrijpen. Enz. Gelukkig ben ik wel goed op school. Dus ik begrijp je wel.

Maar het is jouw leven, dus jij moet zelf bepalen wat je "moet" doen. Wel binnen de grenzen van de wet, en met gezond verstand, anders wordt het zeker niet beter.

Dingen die ik gedaan heb: yoga om mijn gezondheid en conditie te verbeteren, want naar de dokter gaan hielp niet meer. Yoga en de bijhorende lessen Oosterse filosofie hebben mij goed geholpen, op een half jaar was ik van 70% van mijn ziekte en problemen vanaf, en was ik veel stabieler. Niet perfect, maar nu wel leefbaar. Verder heb ik ook een paar jaar vechtsport gedaan, dat hielp ook om meer zelfvertrouwen en betere fysiek te krijgen, en om mij te kunnen verdedigen. En een soort communicatie- en assertiviteitscursus, wat ook hielp om mijn mondigheid te verhogen.

Misschien zijn er in jouw buurt ook zulke dingen?

Blijf ook studeren: zoek iets dat je interesseert, waar je goed in bent, en dat toekomst heeft, dus uitzicht op een goede job in je interesse-gebied.

Zelfmoord plegen kan je achteraf nog altijd, als al de rest zou mislukken. Die optie is altijd open. Maar je wordt daar niet beter van. Dus ik zou zeggen: probeer eerst alle andere opties.