Een aantal jaar geleden heb ik het zelfde meegemaakt. We speelden een wedstrijd. En hij was deze keer keeper. In de 21e minuut kwam hij hard in botsing. Hier is er iets geraakt. En is hij niet meer wakker geworden. Het eerste half jaar is zwaar. Jaarlijks spelen we nog een voetbaltoernooi bij ons vernoemt naar hem. Hier doen grote clubs aan mee.

Sorry dat ik blijf reageren om mijn eigen topic. Maar wil toch even zeggen dat je 23 echt een lieve man is. Hij reageert behulpzaam en praat moed in. De foto's van ons staan op mijn i cloud. En binnenkort ga ik ze nog even op een stickje zetten.

Ik kijk inderdaad best op naar het nieuwe schooljaar de lege plek naast mij. En ook het voetbalseizoen. Of het raar is geen idee. Maar iedere dag app ik nog savonds naar hem. Zijn ouders vinden het fijn als ik bij hun ben. Dit wil ik sowieso blijven doen. Gewoon naar school langs hun op. En verder ja het gaat opzich wel oke met mijn als ik niet alleen ben. Savonds in bed begin ik gewoon te janken. En kan ik niet slapen.

TS. Wat erg om dit te lezen, ik hoop dit nooit te hoeven meemaken. Wat fijn om te horen dat je ook een praatje hebt gedaan. Ik hoop dat je alle steun en de ouders ook krijgt die nodig is. Soms vraag ik mij af waarom sommige dingen gaan zoals ze gaan, het is dan moeilijk om te geloven. Wens je veel sterkte toe.

Fijn dat jij er wat aan gehad hebt. Ja, echt beseffen dat hij er niet meer is dat gaat tijd kosten.
Je vraagt je af of dingen anders ouden zijn gelopen als jij met hem mee was gefietst. Dat zijn akelige gedachten, die kan je beter niet hebben. Ik zei het al in mijn vorige reactie, als, als, als, zijn gedachten die geen zin hebben. Het verleden daar kan je niets meer aan veranderen.

Fysiek is je vriend er niet meer, maar in je hart en in je herinnering blijft hij altijd leven. Hem zijn niet meer dan 13 levensjaren gegeven maar jij wordt ouder en hij blijft voortaan voor altijd 13.
Je herinnering aan hem doet nu pijn en zal nog heel lang pijn blijven doen, maar hoe ouder jij wordt hoe meer het een bitterzoete herinnering gaat worden.
Vandaag ben je 13, morgen 14 en overmorgen 15 en zo verder.
Hij was jouw beste vriend toen jij 13 was en het zoete gaat het bittere overheersen. Hij wordt steeds meer jouw lieve vriendje van toen jij nog een jongen was waar je zoveel leuke dingen mee hebt beleefd.
Steeds herinner jij je weer dingen die jullie samen hebben meegemaakt en dan komt er even een glimlach op je gezicht en een warm gevoel in je hart.

Bewaar die foto's maar goed en zet ze behalve op je telefoon ook op een veilige plaats. Je telefoon kan je verliezen of hij kan kapot gaan. Zelf maak ik altijd een back-up van foto's van mijn telefoon naar mijn computer. Je kan ze ook op een usb stick zetten.

Na de kerstvakantie dan ga je weer naar school en gaan jullie weer voetballen. Dat zal even een moeilijke periode zijn met die lege plaats in de klas en in je team.
Fijn dat ook jouw ouders zijn ouders zo steunen, dat hebben ze echt nodig. Ik denk wel eens, als ze jou zien opgroeien, misschien dat ze zich dan afvragen hoe hun jongen naar volwassenheid zou zijn gegroeid. Ouders hebben altijd dromen voor hun kinderen.
Jij hebt vast en zeker ook je dromen en gedachten. Deel die maar met de ouders van je vriend, dat zullen ze fijn vinden al zal het ze misschien soms ook pijn doen. Laat ze ook maar een beetje jouw familie zijn.

J23 bedankt voor de lieve en wijze woorden. En dat je er zoveel tijd in steekt. Het is nu Kerst gisteren hebben wij samen met mijn gezin en van mijn vriend kerst gevierd dat was mooi. Maar iedere dag word ik nog wakker met het gevoel dat hij er gewoon is. Mijn telefoon bestaat voor 99 procent uit foto's van ons samen. Ik denk dat wij elkaar de afgelopen 2 jaar iedere dag zagen op school op voetbal. Maar ook gewoon bij elkaar thuis. En dit gaat nu niet meer. En altijd fietsen we samen maar deze keer niet. Wat als ik er bij was misschien was het dan wel nooit gebeurd?

Hey vriend, dit verhaal laat me schrikken.

Dag jongen, Je hebt afscheid moeten nemen van je beste vriend, bijna een broer zeg je. Afscheid nemen zal je vaker moeten doen in je leven, maar dit was te vroeg, te erg om het te kunnen accepteren, maar je moet wel. Net als zijn andere vrienden, net als zijn ouders, net als al die anderen die van hem hielden.

De pijn van het verlies zal heel lang bij je blijven. Het zal slijten, maar je zal het nooit vergeten. Wat er gebeurd is heeft niet alleen jou maar ook je vrienden van de club die hem zo goed kenden in een klap ouder en volwassener gemaakt. Jullie beseffen nu dat alles waar je om geeft, iedereen waar je van houdt, er plotseling niet meer kan zijn. Een stukje van jullie jeugdige onschuld en onbevangenheid, jullie geloof dat alles zoals het is er altijd zal zijn, is er opeens niet meer.
Jij, je vrienden, zijn opeens tot een nieuw bewustzijn gekomen. Jullie weten nu dat alles kwetsbaar is en dat je waar om geeft er plotseling niet meer kan zijn. Jullie zijn niet mer die jullie waren, jullie zijn veranderd, voor altijd.

Het allerergste is wat gebeurd is natuurlijk voor zijn ouders. Ouders zijn altijd ongerust als hun kinderen de deur uitgaan en blij en dankbaar als ze weer veilig thuis zijn. Dat besefte jij niet zo, maar nu wel.
Jouw vriend is niet meer thuis gekomen en jouw ouders zullen nu extra ongerust zijn als jij op je fiets stapt om naar school of naar je training te gaan.
Jij bent na het ongeluk bijna elke dag bij de ouders van je vriend geweest en je hebt op zijn afscheid gesproken. Dat is heel goed van jou. Dat jij er bent zal een troost voor zijn ouders zijn. Jij stond heel dicht bij hem en jij bent voor zijn ouders iemand in wie ze hun kind kunnen herinneren.
Jij en je vrienden zijn nog jong. Jullie kunnen verder met je leven, maar voor zijn ouders zal die pijn van het gemis er voor altijd zijn, de rest van hun leven. Ze zullen maar blijven denken, als, als , als, maar dat heeft geen zin. Aanvaarden is het enige dat er nog is.
Jij kan daar niet veel aan doen, maar jij kan er voor hen zijn. Iemand waarmee ze hun verdriet kunnen delen. Jij voelt dat ook.

Er stond hier eens een post van een jongen van wie zijn allerbeste vriend tijdens het spelen bij hem thuis plotseling bewusteloos raakte. In het ziekenhuis bleek hij een aandoening te hebben die niet meer te genezen was. Op de dag van zijn sterven heeft die jongen met een kus afscheid van hem genomen.
De jongen die ging sterven zei tegen zijn vriend dat hij wilde dat hij gelukkig zou worden en nieuwe vriendschap zou vinden.
Jouw vriend kon dat niet meer maar als hij het had gekund zou hij dat zeker ook gewild hebben.

Jouw verhaal heeft mij ontroerd. Het zijn dingen die iemand van jouw leeftijd niet mee zou moeten maken. Een vader die zijn zoon moest begraven zei dat kinderen hun ouders moeten begraven en niet andersom. Zo is het natuurlijk, maar zo gaat het niet altijd.
Jij en je teamgenoten beseffen nu veel meer hoe belangrijk jullie voor elkaar zijn. Die herdenking op het veld was heel goed, jammer dat de jongens van die andere club daar geen begrip voor hadden. Dat waren nog kinderen, die begrijpen dat niet. Jullie zijn opeens al een beetje mannen geworden, jullie weten, jullie begrijpen.

Ik wens jou en je teamgenoten veel sterkte. Wees er voor elkaar en hou elkaar een beetje in de gaten. Wees er voor zijn ouders, dat hebben ze heel erg nodig. Elkaars verdriet helpen dragen maakt het lichter, misschien helpt het om er vrede mee te vinden.

Sterkte