Dag TS,

dat is inderdaad niet leuk; broer en ik hebben hetzelfde meegemaakt.
Een deel heb ik verdrongen, ik was er niet sterk genoeg voor; de ruzies waren heel intens, ook fysiek. Ik hoop echt dat dit bij jullie niet zo is ...
U ertussen steken kunt ge beter niet doen. Broer heeft dat geprobeerd en werd zelf slachtoffer van het geweld.
Het beste wat ge kunt doen is uw broertje nemen en ergens naar toe te gaan wat een 'veilig plekje' is. Eentje binnenshuis en eentje buitenshuis.
Buitenshuis hadden we de hoek om het huis, daar konden we de ruzie niet zien en bijna niet horen.
Binnenshuis had ik onder de tafel, maar dat was uiteraard een heel slecht plekje!
Dat is dan onze slaapkamer geworden.

Broer nam me dan altijd vast, knuffelde me, als de ruzie fel bezig was. Dat deed ons beiden heel erg veel goed.
Zo werd broer mijn veilige plekje, en dat is hij nog steeds.
Dat is het beste wat ge kunt doen: neem uw broertje in uw armen en ga naar een veilig plekje. En houd uw broertje vast. Uw armen om hem heen.
Het zal u goed doen, en hem al helemaal.

Als de ruzies blijven aanhouden kunt ge dit op school bij de vertrouwenspersoon aangeven. Die kan u nog meer tips geven, en zelfs helpen als ge daar voor open staat. Er is ook nog de anonieme kindertelefoon, maar daar had broer niet zo een goede ervaring mee.
Naar vrienden of familie gaan (broertje zeker meenemen) als dat een mogelijkheid is? Iemand van vijf jaar oud meenemen is niet zo evident.

Wat uw ouders aan het uitvechten zijn is in ieder geval geen probleem voor u. Zorg gewoon dat gij en uw broertje veilig zijn.
En met veilig bedoel ik ook uit het gehoor, want het horen vechten doet evenveel schade als fysiek geweld.

Veel sterkte.

Dag jongen, Steeds ruzie thuis is een van de naarste dingen die je als kind mee kan maken. Het belangrijkste wat er is in je leven valt als het ware onder je weg. Jij bent al wat ouder, dus je kan het ergens anders met vrienden en zo wat compenseren maar voor je broertje is het een andere zaak.

Mensen besluiten om samen te gaan leven en een gezin te gaan stichten omdat ze verliefd op elkaar zijn geworden. Ieder mens heeft zijn fouten, zijn zwakheden, zijn vervelende gewoonten, maar als je verliefd bent dan zie je die niet of je accepteert het gewoon.
De verliefdheid wordt geleidelijk aan minder en dan moet er liefde voor elkaar voor in de plaats komen. Soms is die liefde niet genoeg om de zwakheden van je partner te blijven accepteren en dan ontstaat er ongenoegen en irritatie in de relatie. Uiteindelijk ontaardt dat in ruzies.

Die ruzies zijn heel bedreigend voor de kinderen, vooral dus als ze nog zo jong zijn als je broertje. Het hangt er een beetje van af waar die ruzies over gaan. Soms gaat het om kleinigheden die weer gauw vergeten zijn, maar het kan ook dat de liefde aan het verdwijnen is en de ouders een hekel aan elkaar gaan krijgen. Niets meer van elkaar kunnen verdragen. Dan is er echt een probleem.
Soms is het dan beter dat ze afscheid van elkaar nemen maar met het gebrek aan woonruimte is dat heel lastig en dan blijven ze maar bij elkaar in hetzelfde huis.

Hoe het precies bij jou thuis is kan ik natuurlijk niet zeggen. Voor jouw broertje ben jij grote broer en voor hem ben jij de belangrijkste persoon in zijn leven na jullie ouders. Laat merken dat jij om hem geeft en dat jij er voor hem bent wat er ook gebeurt. Dat doe je door gedrag naar hem. Aandacht geven, met hem spelen en misschien bij jou op je kamer laten slapen af en toe als het weer eens erg is geweest.
De ruzies van jullie ouders geven een onveilig gevoel, jij moet hem laten voelen dat jij er altijd voor hem zal zijn.

Wat je ouders betreft, praat jij er wel eens met hen over, met je moeder bijvoorbeeld? Zeg je haar wel eens hoe naar jij het allemaal vindt? Jij bent 14, met iemand van 14 kan je heel goed over dat soort dingen praten. Je bent nog niet volwassen, maar ook geen kind meer.
Zijn er grootouders? Praat je daar wel eens mee over hoe het bij jou thuis is? Grootouders houden altijd heel veel van hun kleinkinderen. Misschien kunnen die jullie wat warmte en veiligheid geven die je thuis mist.

Ik wens je veel sterkte. Zelf kan je er weinig aan doen. Het zijn de volwassenen die zich niet gedragen zoals het zou moeten, volwassen dus.