Laat je niet deprimeren door het feit dat iemand anders gedeprimeerd is. Kijk naar zijn humeur alsof je naar een thermometer en het weer kijkt: okee, het vriest vandaag. Of het regent. Of de zon schijnt. Maar dat is geen reden voor jou om dan ook "slecht weer" te worden. Want dan krijg je een vicieuze cirkel: dan gaat hij daar ook weer slecht op reageren.

Zijn leven is ingestort, zijn partner en huwelijk zijn weg, zijn toekomst is weg (in zijn ogen). Dus normaal dat hij niet gelukkig is.

Probeer zelf stabiel te blijven, en - als het gaat in de omstandigheden - een beetje opgewekt. Laat je niet leiden door het humeur van anderen, reageer daar niet op. Dat werkt ook stabiliserend voor de mensen rondom je.

Ik weet, het is makkelijker gezegd dan gedaan; en ik beweer niet dat ik het goed kan.

@Meisje16: Allereerst gecondoleerd met het verlies van je moeder.
Dat je vader even (iets) anders functioneert dat kan ik goed begrijpen hij mis je moeder
probeer dit te accepteren en bied elkaar de nodige steun.
Ieder mens verwerkt het op zijn eigen manier. Vraag eens hoe het met hem gaat en of je iets kan doen. Ik weet zeker dat hij het zal waarderen ..

ts: misschien het 't minst belangrijk voor je, maar je vriend kan en mag je vervolgopleiding niet bepalen.... hij is misschien maar tijdelijk je vriend en je opleiding is voor de rest van je leven! jij bepaald je leven niet hij. Wat betreft de dood van je moeder: leven en dood zijn onafscheidelijk, de één kan niet zonder de ander. tuurlijk kan en mag je rouwen, maar laat het niet je leven bepalen, dat zou je moeder niet willen. In ieder geval wens ik je sterkte en wijheid

Mijn moeder is er nog maar ze voor de tweede keer kanker maar nu met uitzaaien ongeneesbaar. Ze was de eerste keer niet volledig genezen van borstkanker. We hebben nu een paar jaar of maanden?? En mijn vader weet gewoon niet wat te doen. En ik ook niet.

Hoi TS. Wat naar, dat je moeder is overleden, gecondoleerd en heel veel sterkte. Ik snap jou, maar ik snap je vader ook wel. Jij ook, als ik jouw post goed lees. Iedereen verwerkt zo'n groot verlies op zijn of haar eigen manier. De een praat er heel veel over en de ander zo weinig mogelijk (dan komt het soms later). Je denkt dat praten zinloos is, maar met die gedachte zou ik voorzichtig zijn. Mannen hebben soms meer instructie nodig, voor ze iets kunnen begrijpen. Het lijkt mij juist heel goed om te blijven zeggen wat je ergens van vindt en dan bijvoorbeeld te vragen wat jouw vader ervan vindt. Als hij kortaf is of niet reageert, mag je dag ook zeggen. Als je dat spannend vindt, kun je ook iets zeggen als: ik snap dat het verlies van mam moeilijk is, dat vind ik ook. Je hoeft niet de babysitter van je vader te zijn, maar pas ook op dat jullie elkaar niet kwijt raken of dingen niet uitspreken. In ieder geval heel veel sterkte en praat er anders over met je broer. Je bent niet alleen!